La Vie de Laura

VorigPagina 1 van 6

Jeudi 10 novembre 2016

Triiiiis !!! Kom je bed uit ! Ik heb je nu al vier keer geroepen en als je nu niet opstaat kun je niet meer ontbijten ! ‘ja mam, iek komme’ hoor ik met een prachtig accent onder de dekens vandaan komen. Famke is gelukkig allang beneden aan het ontbijten en Sophie is druk met puberdingen : haar kammen, in de spiegel kijken, weer haar kammen, nu met een pruilmondje in de spiegel kijken, aangetrokken rokje weer uit, broek aan, weer haar kammen.... zo gaat het iedere morgen. Wat ben ik blij dat ik die fase voorbij ben.


Olivier heeft net z’n koffie ingeschonken, geeft me een kus en loopt rustig weer in z’n nakie naar boven om z’n gym-oefeningen te gaan doen. Stalen discipline die man, maar wel op de verkeerde momenten. We hebben nog 15 minuten en dan gaat het hek van het college van Sophie open en 5 minuten later moeten Famke en Tristan beginnen op de lagere school. ‘Olive, jij zou ze naar school toe brengen vanmorgen, weet je nog ?’ vraag ik. ‘ T’inquiète !!’ oftewel maak je geen zorgen…


Dat doe ik dus wel, want we waren vorige week ook al te laat. Dan gaat dus het hek voor je neus dicht, moet je omlopen om een briefje van de gemeente te gaan halen en in te vullen en krijg je op de koop toe nog twee donderpreken van de secretaresse : 1 voor de ouders en 1 voor het kind. Niet direkt het leukste begin van de morgen dus. Ik maak snel een gouter (zeg : koeté, een vier-uurtje) voor Tris en Fam, vul de kantine-briefjes in en ren naar boven naar de slaapkamer van Tristan. En die ligt natuurlijk nog steeds in bed te lezen….TRISTAN !!!! Nu je bed uit ! Hij schrikt zich een hoedje, arm kind. Hij is lief, rustig, intelligent, alles wat je je als moeder maar wensen kan, maar holymoly wat is hij langzaam. En elk boek wat hij tegenkomt MOET gelezen worden en dan vergeet hij werkelijk alles om zich heen.


Allez, uit bed en pyjama uit. Ik help je wel met aankleden. Doe je een schone onderbroek aan ? ‘Maar dat heb ik gisteren al gedaan’ ‘Moet je elke dag doen Tris, dat weet je toch ?’ Heb je nog schone onderbroeken ? ‘Weet iek niet’ Waar zijn je kleren van gisteren ? ‘weet iek niet’ OK dit schiet niet op, ik pak de bak met schone kleren, pak de eerste sokken, onderbroek, broek en t-shirt die ik tegenkom en kleed Tristan zo snel mogelijk aan. Waar zijn je schoenen ? ‘Weet iek niet, beneden denk iek’ Goed dan ga je nu naar beneden, je trekt je schoenen aan en gaat je boterham opeten. OK mam. Wel doen hè !


Maaaaaaaaaam, kun je m’n haar vastmaken ? M’n puber heeft me nodig en op één of andere manier is dat altijd urgent. Op één of andere manier kan ze zich ook nooit zelf verplaatsten maar blijft ze altijd al gillend in mijn richting voor de spiegel staan. ‘Maaaaaaaam’ ‘Ik kom eraan, twee seconden ! ‘Olivier loopt ondertussen rustig en nog steeds in z’n nakie richting de badkamer en sluit zich daar op. Grote boodschap. Ook altijd op het verkeerde moment.


‘Maaaaaaaaaaam’ Ja ik kom eraan. Wat wil je ? Een Ariana Grande, niet te hoog niet te laag, met twee plukken langs m’n gezicht. Duidelijk. Terwijl ik bezig ben mijn kappersvaardigheden te verfijnen, hoor ik beneden ‘maaaaaaaam Pim heeft naast de bak geplast’. Pim heeft duidelijk de vaardigheden van mijn man overgenomen : altijd op het verkeerde moment. 

Ariana Grande is ondertussen tevreden met haar staart dus ik kan naar beneden om de bende van 1 van de 4 poezen op te dweilen. Waarom 4 ? Lang verhaal, maar laat duidelijk zijn dat het niet een geheel vrijwillige keuze is geweest.


Beneden aangekomen zie ik Tristan met 1 schoen aan op de grond zitten met een ‘Journal de Mickey’ , de franse versie van de Donald Duck. Triiiiiiiiiiiiis s’il te plaît !  Bouge ! Letterlijke vertaling : beweeg ! HET woord om aan te geven dat hij op moet schieten. Hij schiet omhoog, doet zijn andere schoen aan en begint van zijn boterham te eten. Tenminste, hij kijkt er eens rustig naar, ruikt er eens aan, kijkt wat er op zit en bedenkt dan dat er een poes voor het raam zit die naar binnen wil. Is belangrijker…


Godzijdank is daar Famke : ze is aangekleed, heeft gegeten, d’r tanden gepoetst, tas klaargemaakt en jas aangetrokken. ‘Mam, ik ben klaar, kunnen we gaan ?’ Kind is 10 jaar maar je zou zeggen dat ze volwassen is. Een oude ziel noemen ze dat geloof ik, nou ik heb er één. Niet altijd even makkelijk voor haar, maar voor mij een zegen !


Jongens nog 1 minuut !! In een sneltreinvaart trek ik Tristan van tafel en doe zijn jas aan, Olivier komt gewassen en aangekleed uit de badkamer lopen, Sophie is eindelijk tevreden met wat ze in de spiegel ziet en Famke staat ongeduldig te wachten. Hup, de auto in en weg zijn ze. De schooltas van Tristan ligt nog in de gang.. Jammer dan, hij praat zich er wel uit met dat blonde koppie van hem.


Met een diepe zucht plof ik buiten in de hangmat. Volgens mij is het ‘huisje-boompje-beestje’ concept precies hetzelfde als in Nederland maar ik heb hier wel één voordeel : ik kan nu even heerlijk in m’n t-shirt in het warme zonnetje gaan zitten ! 

Het is eind november in mijn prachtige Provence.

c.


VorigPagina 1 van 6

Laura (42) is een broodnuchtere Hollandse die al 20 jaar in de Provence woont. 

Getrouwd met Olivier (42) die werkt als makelaar en drie kinderen Sophie (13), Famke (10, bijna 11) en Tristan (8). 

O, ja en 4 poezen Pim, Pompon, Misty en Boeffie.

Er komen regelmatig Flashbacks voorbij van de tijd dat de kinderen er nog niet waren en Olivier en Laura een camping hadden.


-----